HET OUDE VIADUCT (HAMMERBRÜCKE)

In de lente van 1841 startte de bouw van het viaduct " Die Hammerbrücke ". Tussen Astenet en Hergenrath overbrugt spoorlijn 37 van Luik naar Aken een dal waar de lieflijke Geul doorheen stroomt. De oude brug bestond uit twee verdiepingen, met zeventien bogen die steunden op dertien andere bogen.

Ze was 206,5 meter lang, 8,47 meter breed en 37,6 meter hoog. Zo'n 8 miljoen bakstenen werden gebruikt bij de bouw ervan, en kostte 2,5 miljoen Pruisische Talers, oftewel 1,2 miljoen Belgische Franks (van destijds). De eerste trein reed als proefrit over de brug op 22 augustus 1843 en de ingebruikname vond plaats op 15 oktober.

Maar in 1940 herinnerde iedereen zich nog het feit dat de Duitsers die spoorbrug in 1914 hadden gebruikt om hun oorlogstuig naar het front te vervoeren. Dit mocht absoluut niet meer gebeuren, en daarom kreeg een groep soldaten van de 3de compagnie van het 1ste regiment van de genie het bevel de brug op te blazen, in de nacht van 09 op 10 mei. Onder het bevel van een onderluitenant van de 28ste genie kregen ze de opdracht 150 kg TNT onder de pilaren 1, 2 en 3, richting Hergenrath, te plaatsen.

De commandogroep zocht bescherming in een schuilplaats tussen de 8ste en de 9de pilaar, op 80 meter van de lading. Deze was zeker te krachtig want de spoorbrug stortte in tot de 8ste pilaar en bedolf de mannen, van wie er slechts een levend uit het puin is gehaald. De sabotage vergde een hoge tol aan mensenlevens maar het doel was bereikt : het spoorwegvervoer op lijn 37 was maandenlang gestremd.

De Duitsers spanden zich vanaf de maand juli in om het werk weer op te bouwen en na het uitbreken van de vijandelijkheden met de Sovjet-Unie op 22 juni 1941, gebruikten ze Russische gevangenen om het af te maken.

Eerst werden 3 betonpijlers opgericht, waarop 4 metalen brugvloeren werden gelegd, wat het vervoer op een enkel spoor mogelijk maakte. Ondertussen had de krijgsmacht zo'n behoefte aan materiaal dat een tweede brug nodig was, met een tweede spoor. Hiervoor werden 2 metalen brugvloeren geplaatst, die in het midden op een betonpijler steunden en aan de uiteinden op de resten van de oorspronkelijke brug. De werkzaamheden waren in september 1944 klaar maar enkele dagen later bliezen de Duitsers op hun beurt de 2 bruggen op.

Nu waren het de Amerikanen die de brug herstelden en die in 1945 weer bruikbaar werd. Het was weliswaar een brug met bovengeraamte daar het ondergeraamte niet voor 1948 kon worden gebruikt.

Bron: Verviers-Hergenrath, het avontuurtje naar het Oosten, van Georges Henrard, inspecteur bij de NMBS.